با یاد تو تا عشق  پرواز میکنم

              از حبس خویشتنم پر باز میکنم

بی خویش میروم از صخره های غم

                  دل را فدای عشق تو با ناز میکنم ....

در اوج بي نيازي

     اي دوست نيازمند توام

             دركمال بي ريايي

                    در هوس پرواز توام

                    گرجه دوري ز برم

                     ليك نگاهت اينجاست

                          .............................

                

 

 

 

 

در دلم آسمان ابری است

دلم  تشنه باران است    گویی

رنگ به رخسار نیست

گیجم

سر در گم

دستانم

محتاج دستان پر محبتت

ستاره در کف این آسمان

گم گشته است      گویی

نفس در سینه ام

محبوس

اشک در حلقه چشمانم

صاعقه ای میطلبد

  بهانه میگیرد      گویی

بغضی شکنجه میکند گلو را

به هم میفشرد

نبض ثانیه ها را

شانه هایت راتمنا میکنم    گویی

 

ماه بانو ٬ لحظه های سربی اکنون ٬ مجال تفکر از من ربوده اند . گویی به ناگهان جهان بر سرم خراب میشود هر آن دمی که مرا به خویش وامیگذاری ٬ دلتنگی میکنم ٬ اشک میخواهم ٬ آسمان دلم ابری است ٬ اما با تمام این حرفها هستم . این نیز بگذرد . به خدا میسپارمت . میروم ٬ دل در دستان تو گرو مینهم تا بدانی که باز میگردم . حتی اگر نیامدم دلم را تا همیشه با خود نگاه دار . خدا نگهدار تا فرا رسیدن لحظه دیدار . باران .

 

هجرت فاصله ها

... و چه دوري از من

        نه كه از بعد زمان

دور از منظر خاكي ي تنم

و نه از حادثه روشن عشق

تو خود آيينه اي

خود نور

همه  از جنس دل عاشق من

تو در اين حلقه ، خود باراني

تو همه نور و همه شور و دل بي تابت

دل دريايي من را

برده تا مرز جنون

تو در اين سادگي پر معنا

در دلم جا داري

و چه دورم از خويش

در گذر گاه تلنگر زدن خاطره ها

دل من بي تاب است

دل من پر شده از حس حضور

تو به من ميتابي

و به روييدن من خرسندي

ديده بر هم بگذار

آفتابي كه ز عشقت جاريست

بر دل ظلمت شب جاري كن

 

مي خواهم براي ديار  عاشقي

                          بگذارم پيغام

                                عاشقا

                                      عشق بهايش سخت است

              هر كه از راه رسد عاشق نيست

                                    شعر منهم شعر نيست

                                          عاشقي مرد سفر مي طلبد 

                                                                    دل سنگ مي طلبد !

                                                                                    دل من سنگ نبود

                                                                                    دل من سنگين بود

                                                                                           دل من راه نداشت  

                                                                                              دل من كودك بود

                                                                           هر زمان تنها بود

                                                                            جغجغه برپا بود

                        دل من كودك بود

                      ودر اين شهر معماي جنون

                            دل من سنگ نبود ، سنگين بود

                                    اين دل كودك من پر ز هوسهاي بلا انگيز بود

                                       دل من عاشق بود ؟

                                              يا كه نه ؟؟  

                                                               مجنون بود ......

                                                                عاشقا  مي فهميد ؟

                                                                                   دل من مجنون بود............

.... او رفت ومن

   با خاطره تولدش

         آن چشمان سرخ شيدايش

                                      به دريا انديشيدم

           رويش را آن روي عاشقش را

ذر ميان امواج دريا

قاب گرفتم

قابي از جنس سكوت

             و كمي هم اندوه

                            اندكي اشك به آن پاشيدم ......

و چه سخت كوبيدم

قابي ديگر از خود

به ميان در و ديوار دلم ....

من چه نقشي دارم

نكند قابله شهر تولد شده ام  

من چه ٬ بد ٬

     حيرانم .........

... و چه بي اندازه

  دل من بي تاب است

    دل من پر ز خوشي هاي دمادم شده است ...

و تو چون آينه...

        مينمايي رخ را

من به اندازه خورشيد دلم تب دارد ....

          اينچنين است كه من بي تابم

تب من تاب من است ..

.........تو خود باراني

باران ....

بر من ببار

    شايد گل وجودم شكوفه زند

  من در اين ظلمت تن

         پي آواز چكاوك ........

                                        يا بدنبال كسي ميگردم

         كه مرا تا ته دريا ببرد

                            ببرد تا ملكوت .....

              ودراين  قرن پر از آتش و دود

       ساز من ناكوك است ....

     .... وه 

                چقدر گمشده ام ......

 

 

وقتي نيستي

وقتي نيستي ....

   چه سخت ميشود زمان

                           چه تنگ ميشود قفس

 چه آسان ميرود دلم  

     وقتي نيستي شعرهايم گم ميشود در تو

          لال ميشوم  در خود 

  در كلبه تنهايم مثل هميشه

 حرفهايم ......

        اما ...

             ناتمام  مثل   هميشه..........

آتش عشق

اینجا نشسته ام

                     با دلی سنگ

                        و سکوتی که به من میخندد

شعله ور در نفسم

               آتش عشق تو

                              در دمی میسوزد

                                   آنچه با این نفس آغشته شود

یاد تو خواب مرا

         و عطش های دل بی تابم

               و نگاهی که به تنهایی شب درگیر است

                                                  میبرد تا رویا

من ترا میشنوم

            من ترا میبویم

                     در غم انگیز ترین ثانیه ظلمت من

                                       تو به من میخندی

                                              و مرا میفهمی

                                          و من از خستگی خویش برون میریزم

گویی از روزنه سقف زمین

                 بر دل تب دارم

                         میچکد بارانی

غرق میگردم از این لذت خیس

                     و چه باران زیباست

چون تو در لحظه ادراک جنون

             من پر از این همه عشق

                                    و لبالب ز جنون

                                تو همه عشق و جنون

                                                    تو خود بارانی

دست من در عطش دستانت

                جان به لب آورده ...

 

پ ن : ماه بانو حال در لحظه اکنون من ز خود بی خود و تمام نفسم به تماشای رخ ماه تو مشغول شده . روبرو با تو در این ثانیه ها دل چه سرگردان است . روشنایی وجودت تا ابد روشنگر راه من باشد . آمین .

چشمان منتظر

 

دستان سرد مرا

نيست تاب دوري دستانت

اكنون كه شب رسيده از سياهي چشمانت

به روزگار من خسته

من از عطش عشق تو دل ميدهم

به خاطره هايت

به ياد چشم سياهت

به آتشي كه دلم را

نگاه منتظرم را

دو چشم خيس من از شوق ديدن رويت

تنفس جان به لب آوردن و نبريدن

 به خواب با تو نشستن

هزار بار وصله شدنها و در پيش از شرم حضورت

فنا شدن و شكستن

هوا شدن

همه رويا شدن

به خيالي

كه خواب تو باشد چراغ روشن راهم

چه گويم از غم چشمان منتظر  

چه گويم از غم دوري روي تو اي ماه تاب شام سياهم . ..

 

پ ن : و اين گونه است تراوش هر مبهمي به ذهن من گم شده در عمق چشمانت . مه بانو گويي كه دلم هزار هزار حرف ناگفته براي تو دارد . داد از اين فرصتي كه دم به دم از آنچه هست كم ميشود . چه كم ميشوم هر آيينه كه نفس ميكشم هواي دوري روي ماه تو را .

نمانده بر در دلم

                 به جز حكايت چشمان سياهي

كه ولوله انداخت بر دل و جانم

     نفس نفس همه نوري

تو يك كتاب

پر از واژه هاي نگفته

من از تو شور ميشوم

به غم مجال ميدهم

ز من جدا

ز شب رها

و بال و پر زنان

به اوج ميروم

سكوت ميخرم

من اين من نهفته در هواي خويش را

ز من جدا

ز شب رها ...

چگونه شد به دلم

قفل اين سكوت

كه جان من همه غوغاست به لطف ياد تو اي آفتاب بي كران

چه رقص ميكند قلم

به صفحه بي بند و باري اين دفتر و

چه موج ميزني به باور م

كه من ز خويش ميبري

و شور عشق ميزني

به دل چه ناز ميكني

دلم چه ناز ميخرد

مرا ببين

چگونه رقص ميكنم

ز ياد تو

كه در تمام ياد من

نشسته بي خيال و مست

و مرهمي شده است جان خسته را

نشد نوشته ام رديف باشد و

قلم ز رقص باز ايستد

و من چنان ملول از اين هواي بي مثال

كه گر چه دورم از برت

ولي حضور ياد تو به من اميد ميدهد .         

 

پن : دلبرا : دوري روي تو ، تلمس آهنگين صدايت مرا به روز بد انداخت . ديگر دوري ترا تحملي نيست . مه بانوي عزيز جاودانه شدي در تار و پود جانم .                

تجلي

 

نگاه كن مرا

        سپيد پوشيده ام

                     جشن ظلمت نشينان بي آيينه را

نگاه كن مرا ، نه از روزنه نقابي كه بر چهره داري

                            حجاب از ميان بردار

                                          بنگر

                                               اين منم ، تمام هر چه هست

                                                                      تمام آنچه بايد باشد

سير تماشايم كن

                  تراوش اميدم

                              نورم

                                 آفتابم

                                    خاطره در نفسم ميجوشد

          اشك از حلقه چشمم جاريست

من خود واژه

                      خود بارانم من

               گر چه در سلسله پيچش مويت ، هيچم

                                       من همه شوق ترا بوسيدن

                                                              پر شورم

                                                                   پر تو

                                                                   من فنا در عطش توحيدم

       و چه بسيار كمم

                     كم از اين حادثه مبهم و خيس

                                            كمتر از اين همه محبوبه عشق

                                                                   و كم از لبخندي

                                                                كه مرا غرق تماشا بكند ...

 

پ ن : الحمد لله . این نوشته را پیشکش میکنم از برای ماهتاب تابیده در آسمان زندگیم . مه بانو خدا میداند که از تو هر چه بنویسم ذره ای از نور عشقت را نتوانسته ام تا به تصویر بکشم . خالصانه و از صمیم قلب دوستت دارم .

تولد

امشب

چه تماشايي ، چه پر واژه

                 دل به رويا دادم

لذت خط زدن خاطره ها

                                  عاقبت خسته شدن

                                                خنديدن

متولد شدن از لحظه بيتاب كنون

                              از سر شوق ترا بوسيدن

                                                  تر شدن هاي دو چشم از پي آن

                                                                             وه چه زيبا و هوي انگيز است

حال اينك اينجا

              روبرو با رخ زيباي تو ،  در چراغاني اين ثانيه ها

                                               شوق ما گشتن ِ من با تو چه شور انگيز است

متولد شدن لذت سبز

                   لذت پر زدن آن همه درد

                                  لذت غرق شدن در رويا

                                                      از خود آزاد شدن

                                                                   به دل انگيز ترين لحظه با هم بودن

                                                                                     زير باران دعا رقصيدن

                                                      همه تقديم تو باد

همه تقديم تو اي حس تميز

 همه تقدیم تو ای حس تمیز

                            و تو اي لذت عشق

                                           به تو اي ماه شب بيداري ...

پ ن : اين نوشته رو تقديم ميكنم به گرانبها ترين و پاكترين كالبدي كه حس واقعي عشق رو در وجودم دميد . مه بانو خدا را سپاس براي وجود تو . بهروز .