شب

شب

پر از حسرت تنهايي

 و صداي نفس ثانيه ها

كه دلم را مليرزاند

 از غمي سرد و ملال انگيز

 دست در خاطره مي آويزم

 خاطرم خسته و تنها مانده

در ماتم شب

 آن شب خسته ز تنهايي

 آن سكوت ، آن آواز

تو مرا ميبردي

من ترا ميخواندم

 خواب ميديدم شايد

ش

 ا

ي

 د

 و... هزار افسوس

نه تو ماندي بر بردن من

 نه دگر من ماندم

در دلم غم

بر لبم آه

و نفسهايم

ثانيه ميشمرد

نا فرجام

قلم به دست

نه ميدانم چه مينويسم

نه ميدانم دركجاي راه

فانوس روشن هدايت

بر زمين نهادم

و در ظلمت راه پيمودن را

خواب ديدن را

 آغاز

قلم سياه ميكند

همه احساسم را

خط خطي ميكند اين دفتر را

در دلم آتش

خاطرم ميسوزد

ميشكند

 ا

 ش

 ك

ميريزم

 خواب ميبينم

 ش

ا

ي

 د

 .

 .

 .

وسوسه

دفتر خالی

           وسوسه ٬ خاطره ٬ تنهایی

                                  نم نم باران

                                       کنج یک سرد و زمستانی روز

                               وسوسه میشوم آخر

                                       بغض یک عمر پر از تنهایی

                                                 که لبانم را بر هم میفشرد

                                                              در گلو میشکند

قلمی در دستم

      صفحه خالی را

             با دلی سرشار از خاطره ها

                         خط خطی میکنم و میخندم

                                  به خودم ٬ وسوسه ٬ تنهایی

                                                       و به این دفتر خالی

خاطره

خط خطی میکنم این دفتر را
چون کتاب کهنه عمرم
خط خطی ٬ نا مفهوم‍‍‍
پر از تنهایی٬ تنهایی

واژه ها غمناكند
من پر از واژه
لب به لب شعر ، پر آوازم
من پرم از حسرت
جان من سر رفت از اين همه غم

غربت سرد و غريبي دارد اين خاطره ها
ياد آنها حتي  
غنچه باغچه را ميسوزد
خط به خط ميشكنم در يادم
راستي خاطره ها
چه غم انگيزند

كودكي هايم رانه كسي ميداند
نه خودم خاطره هايش را دوست ميدارم
هر چه بود
كودك خاطره بود
خاطره هرچه كه هست
زشت يا زيبا ، نه به كار آيد ، نه بهايي دارد
غربت سرد و غريبي است اين تنهايي
كاش در غربت آن جا نزنم نشوم خسته ترين خاطره در خاطر تو
نروي از پيشم ، نروم از يادت
من نوشتم ، يادگاري تلخ
بر ديوار دلت
تا بمانم ، با تمام غربتم
با تمام خستگي در خاطرت

 

دلتنگ

بغضي نشسته بر دلم

   سنگين و شرمسار

از روي ماه تو

از حسرت نبودنت

ديدي چه بر سرم گذشت

گويي شكسته ام

گويي نبوده ام

آه

با تو هستم اي غريب آشنا

اي از ديار عشق

يادم كه ميكني

يادت كه ميكنم

بغضي نفس زنان

اشكي دوان دوان

پر ميكند مرا

اي همصداي من

در لحظه هاي ناب

اي برتر از سكوت

فرياد كن مرا

بغضي نهفته ام

در بطن روزگار

فرياد كن مرا

بيداد كن مرا

احساس

 

و گاهي احساس ميكنم

             كه براي هر چه در پيش است

                                 چقدر دير شده

نفس نفس

         ثانيه ها را

                  در غم و تنهايي فرو ميخورم

                                           غافل از حكايت ديرين تنهايي

 و كاش ميدانستم

       كه چه زود

               دير ميشود گاهي ؟!