من به پرپر شدن خاطره می اندیشم
            و به لالایی آن مادر دلخسته
                                    که غمگین میخواند
   و به فردا هم گاهی
               دزدکی می نگرم
                             نرم و آهسته
در خیالم با تو

           میروم تا رویا
                        و به هر خشت گلی
                                   که نگاهم را به بغل میگیرد
                            خنده ای از سر شوق
                                            ارمغان خواهم داد