گاهی سکوت میکنم از خویش
گاهی به نیشخند سیاهی
از روشنایی جانها
پر های بی رمقم را
می افکنم به شب تار
میخندم از سر پوچی
بر این شکسته ز غمها
دل چون همیشه ایام
میگرید و چه غم انگیز
گردیده گردش ایام...
ماه بانو فقط تو میدانی که چقدر دل تنگ توام .
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۰ ساعت 15:34 توسط باران
|