غم
سکوت
من
خاطره
و یاداشتهای مبهم و غمناک
دلم گرفت
از مرور این همه تنهایی
از اشکهای گرم و شوری
که میهمان هر شب و روز من است
کاش
دستانم را
یارای همراهی غمهای تو بود
کاش چشمانم را
تحمل دوری تو بود
کاش قلبم
بدون تو تپیدن را
جسمم
بدون تو نفس کشیدن را
یاد میگرفت
خسته ام
خسته و بی مدعا
دلم سکوت میخواهد
به وسعت اقیانوس
به گرمی خورشید
دلم سکوت میخواهد
و تو را
که سکوتم را معنی کنی
تنها یم نگذار ...
دوباره شب از راه رسید
و من
در تاریک ترین نقطه بودن
به انتهای راه می اندیشم
یک شب
میروم از دیار تنهایی
به سمت آشیانه قلبت
مرا به خود بپذیر
و بازوانت را
سقفی کن برای بودنم
صدای تیک تاک ساعت
رفتن را به یادم می آورد
میروم تا از من
در نظر مات دیگران
هاله ای بیش نماند
می آیم
به میهمانی قلبت
مرا به خود بپذیر
سرگشته ام
مبهوت از بازی روزگار
پناهم باش
تا فردا
شاید طلوع خورشید
پیام آور شادی باشد
برای ما ...
در امتداد این شب تیره
من و تو
و
خاطره ات
چه کرده ای با من
تمام ثانیه ها
یادت را
برایم به ارمغان می آورند
دیده بر هم میگذارم
سکوت به لب میخرم
آه در سینه حبس میکنم
مبادا کسی
خاطره ات را از من برباید
دوستت دارم
اندازه اش را نمیدانم
گویی
به اندازه ستاره های کهکشان
نه
بیشتر
تو را
اندازه خودم دوست دارم
آمدم
سر بلند و آزاده
با فكر تو
لباس عشق به تن كردم
آمدم تا كه باشم
تا بمانم
تا دنيا دنياست
تا هستم
تا هستي
ميمانم
بيرون جهيدم از من بي من
رداي ژوليده غم را
از تن به در كردم
بازوانت را
سايباني ساختم
بر قلب بيمارم
من خسته ام
از آن حكايت پوشالي
از روزگار تلخ
سكوت بي حاصل
من آمدم
تا كه كه به شب چيره شوم
در كنار تو
فرياد ميزنم
فرياد ميزنم
هستم
آري من تكيه داده ام
به مهرباني تو
تو همچو كوه در پس من ايستاده اي
با من بمان
باش
تا كه دنيا هست
تا هستم
تا هستي
باش
اي آفتاب مهربان من
اي زيبا ي دلنشين
مهرت چه بي شمار
جانم فداي تو
من مرده ي نجابت چشمان خسته ات
من يك كلام گمشده
در عشق كهنه ات
با من بمان
با من بمان
با من بمان
ملالی نیست
جز جدایی
دردی که هر روز
مرا به تو
و تو را به من
نزدیکتر میکند
دوستت دارم را
بر قلبم
حک کرده ام
گذاشته ام
روزی که آمدی
آنرا به تو هدیه کنم
از پس این دلتنگی ها
عاشقانه فریاد میزنم
دوستت دارم
دوستم داشته باش ...
هوا گرم و تب کرده
به سر شوری دارم
دلم تاب ندارد
تا کجا باید رفت ؟
نشان عشق از که باید پرسید ؟
جوابی نیست ؟
شک ندارم
که تو میدانی
گویی جان من
روح من
عشق من
در سینه تو نهفته ست
آسیمه وار
در آغوشت میکشم
هر آنزمان که ترا
در لابلای جنگل انبوه از ستاره
پیدا کنم
ستاره امید من
تو ای همیشه نورانی
مرا به من برسان
بگذار تا جاودانه بمانم
بگذار تا عشقت را
مهرت را
در سینه بپرورانم
بگذار عاشقت باشم
تا همیشه عمرم ...
پاک کردم
دوباره نوشتم
سودی نداشت ...
خوبیت را
مهربانیت را
صداقتت را
عشقت را
نه میتوان نوشت
نه میتوان سرود
حال ... اینک
نه میدانم چه بگویم
نه میدانم چه بنویسم
فقط میدانم که
دوستت دارم
آری
دوستت دارم ٬ نه برای امروز
که تا همیشه عمرم ...
دوستم داشته باش
از پس آن شب
که نور امید را در دلم سوزاند
روحم سپید شد
دل به خروش آمد
عاشق شدم
عاشق خنده های غمگینت
قطره قطره های مروارید
که از پس هر خاطره
از چشمانت سرازیر میشود
چقدر دلم برای تو تنگ میشود
دل تو هم تنگ میشود برای من
میدانم
قلبم نثار مهربانیت
ای آشناتر از هر کسی به من
دوستت دارم ٬ بینهایت ...