انگار
راه افتادم
جام خواب آلود را از سر بيداري خويش
سر كشيدم گويي
راه افتادم
در پي روشني دل آري
آب نوشيدم
آب از سر فواره احساس خدا نوشيدم
عطش خاطره را
لحظه روشن ديدار تو سيراب نمود
و چه اين لحظه پر از خاطره بود
هر چه بيداري من زيبا بود
روي تو زيبا تر
آتش شوق نگاهم سوزان
من وجودم سرمست
مي آگاهي تو در دستم
خواب را تجربه كردم انگار
هوش از جان من خسته پريد
گل شكوفا شد و نوروز دميد
دل به خواهش آمد
دست من لحظه بيداري را
روي ديوار دلم مي آويخت
هوش از جان من خسته پريد
من به ديدار تو آمد انگار . ...