آسمان دلم از خواب پرید
و سکوتی غمناک
بغض هر ثانیه را
به ابد می بخشید
.
.
.
فصل تنهایی ِ من
آنقدر نرم و سبک بار آمد
که مرا در عطش بودن تو
تشنه بر جای گذاشت
.
.
.
جان بی تاب و غم تنهایی
و شبی بی پایان
که به مهمانی دل آمده بود
تلخی ثانیه را
به رُخم میتابید
قلم از بغض نگاهم
گریه اش می گیرد
خاطره می شکند
عقل سر گشته فرو می ماند
و نگاهم خاموش
اشک میریزد و بر خاطر من میبارد ...
... يادت هست
نقش آن خاطره ها در باران
فصل بي تا بي را ؟
آسمان
بغض غريبي دارد
و دلم
لب به لب ابر سكوت
قلم از هيبت اين بغض غريب
خط خطي ميكند اين دفتر را
آرزو در نفس بي تابم
به خودش ميخندد
و همه خالي دفتر گويي
عطش خاطره دارد بر جان
عصرِ يخبندان است
سرد ِ سرد است اينجا
و غم از تنديِ سرما اينجا
متبلور شده است
و دل آزرده از اين ويراني
برف مي بارد بر خاطر من
و هوا غمگين است
بغض دارد ، نَفَس يخ زده ام
برف ميبارد بر خاطر من
مثل آن شب كه زمستان را
تو فرا خواندي بر خاطر من ....