من کیم ؟ از کجایم ؟ به کجا خواهم رفت؟
هر زماني كه گذشت
ياد ايام مرا سخت به زنجير كشيد
و مرا برد به آنسوي زمان
آن زماني كه مرا
در كنار نگهي خسته به تصوير كشيد
آنچنان مست ز بودن بودم
كه فراموشم شد
ازچه رو زنده در اين زندگيم
من كيم ؟ از كجايم ؟ به كجا خواهم رفت؟
همدمم كيست ؟ كجاست ؟
آنكه باور كند اين لحظه بيمار مرا
تا كجا خواهم رفت؟
تا به صحراي فنا يا به درياي اميد
من نپرسيدم و هرگز نخواهم دانست
كه چرا مست ز بودن بودم
مست اين بوالهوسي
مست آن لحظه پر تكراري
كه دگر از نفسش بيزارم
مست آن قصه شوم و سيهي
كه تو هر شب
از براي گذر ثانيه ها در دل من مي خواندي
مست آن چشم پر از اميدي
كه مرا ياور خود مي دانست
و نمي دانست من
هر چه با او بيان مي دارم
همگي مكر و فريب است و ريا
همگي تزويري است رنگ دروغ
هر زماني كه گذشت
آنچنان سخت مرا لبريز از بودن كرد
كه فراموشم شد
از چه رو اين قفس
روح منه خسته به خود
رنگ سياهي دارد
از چه رو اين دل
پربسته به اميد وصال
طلب از روي رهايي دارد
آنچنان مست ز بودن بودم
كه فراموشم شد
من كيم ؟ از كجايم ؟ به كجا خواهم رفت ؟