شعر سپید

اگه مي شد باز دوباره
بتونم از تو بخونم
خوب مي شد اما مي دونم
نميشه عزيز جونم

چشماي تو زير خاك
قدرشونو ندونستم
من مي خواستم با تو باشم
اما حيف شد ، نتونستم

يادم بهت مي گفتم
تو واسم عزيزتريني
اگه تو بري ز پشيم
مرگمو به چشم مي بيني

رفتيو حالا مي دونم
كه چه سخته بي تو بودن
كاش ميشد باور مي كردي
نمي خوام بي تو بمونم

ما قرارمون همين بود
كه با هم بريم يه جايي
باز شكستي عهدمونو
با تمومه بي وفايي

يادمه بهم مي گفتي
تا كه ماه تو آسمونه
تو برام قصه مي خوني
از ته دل ، بي بهونه

حالا ماه هست و تو نيستي
رفتي تو از اين زمونه
برام هيچ كس نمي تونه
مثل تو قصه بخونه

توي خواب هر شب مي بينم
كه مياي پيشم مي شيني
نمي خوام ، اما دوباره
اشكامو تو باز مي بيني

هر شب اما چه قشنگه
مي تونم تو رو ببينم
مي تونم بازم دوباره
از لبات خنده بچينم

ياد خنده هات هميشه
واسه من شادي مياره
از در و ديوار خونه
وقتي نيستي غم مي باره

مياي هر شب توي خوابم
تويه دستت يه سبد گل
رويه موهات گل مريم
زير پاهات گل سنبل

مي پيچه عطر تن تو

توي خوابم تو مشامم
بدونه تو به خدا من
يه سئوال بي جوابم

وقتي مياي دور چشمات
هميشه يه نور زرده
مي گم اين چيه عزيزم
مي گي اين غصه و درد

میگمت درد واسه چي
مي گي از دوري چشمات
مي گي اين قلب حقيرم
گرمي دستاتو مي خواد

مي گم اينو تو مي خواستي
بريو تنهام بزاري
بريو غصه و غم رو
توي قلبم جا بزاري

مي گي اين كار خدا بود
من كه تقصيري نداشتم
منكه جز تو، توي دنيا
كسه ديگه اي نداشتم

مي گي كه تا زنده هستي
قول مي دم يادت بمونم
تا يه روز بياي تو اينجا
پيش من عزيز جونم

حالا هر لحظه به ياد
حرف تو چشم انتظارم
من مي خوام پيش تو باشم
به خدا من بيقرارم

هميشه منتظرم من
برسه لحظه ديدار
بگيرم دستا تو تو دست
بكنم فرياد بسيار

تا بفهمن همه عالم
واسه دل مي شه جون داد
مي شه مرد اما دوباره
عشقتو به دل نشون داد