شعر سپید

راز

(بهروز)

هم همه

غوغا

و من كه مينويسم

در هياهوي كلاس درس

تعادل لبخند و اشك را

در ذهنم

نقش ميبندد

خاطره

بر قلبم

و به خود ميخندم

و ترا

خاطره را

يادت را

زير باران

ميشويم

اشك ميريزم

قطره

بر طرحي

كه تو كندي

بر خاطر من

با دلم ميگويم (راز)

و به خود ميخندم ...

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۸۶ ساعت 17:28 توسط باران |

ابديت

(بهروز )

ميروم

خسته ، تنها

تا ابد

تا جاري بودن

تا رويا ديدن

چشم هايم را

ميبندم

از تماشاي كبوتر

دور ميگردم

از من

تا كه پرواز كنم

تا ابديت ...

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۸۶ ساعت 16:29 توسط باران |

زمستان

((بهروز ))

و زمستان گویی

آمده است

از راه

تا بلرزاند دل و بسوزاند

باد می آید

باران میبارد

و پرستو دور میگردد

چون تو

و زمستان گویی

آمده است

از راه

ماه در بیشه

خاطره در دل من

و تو در خاطره

پنهان

روز و شب در پس هم

درد غم

در دل من میکارند

+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان ۱۳۸۶ ساعت 15:45 توسط باران |

نفس كشيدم
     بهار دوباره را
            به خودم كه در آينه مبهوت مانده بود خنديدم
                  و قدم ، در ابتداي جاده زندگي گذاشتم
ميخواستم ، دوباره زندگي كنم
            دوباره ، آري ...
               چقدر شيرين است
                وقتي به زندگي ، دوباره فكر ميكني
هيچ كس ، در غربت و تنهايي من مرا درك نكرد
           هر كس به طريقي از من سهم برد
                 و اكنون ، من بي كس و تنها
در ابتدايي ترين راه زندگي قدم ميزنم
            آري من ، تنها ماندم ...
              تو هم نيامدي تا مرا ياري كني
                                هيچ كس نيامد
اوه! چه انتظاري دارم
              از انتظارات خودم ، خنده ام ميگيرد
                    كاش ميشد ، خستگي از تنم در ميرفت
حال با يك فنجان چاي ، يا يك خواب راحت
          چه خوب ميشد
        دوباره شب خواب ستاره را ميديدم يا اصلاً خواب ميديدم
                راستي ، چه خوب ميشد !