انتظار

 

 

(بهروز)

وقتي شب را قسمت كردم با تو
       خوابم برد براي هميشه
               دلم سكوت را خريدار بود و تو
                                سر شار از نجواي ترانه
خواندي ، خواندي تا به خواب رفتم
            زندگي را با تمام بديهايش بدوش كشيدم
                                          به اميد مهرباني تو
به دادم برس
        تحمل در من تمام شد
               ترسم ، دير بفرياد برسي
                           اينگونه نيست ،‌ميدانم
پس كجايي ؟
        شب ، تاريك است ، دل هم
                             روشنايي كو ؟
                                 نيامده اي هنوز ؟
منتظرت هر شب ،‌ تمنا ميكند ترا
        بيا ، بيا تا نفس باقيست
                     مهرت را قيمتي نيست
                   ور نه ميخريدمش ، به هرچه ميفروختي
منتظر نشسته ام در شب تار
                اشك هم در انتظار است ،‌فرياد هم
                          كاش بودي ، هستي ، اما نميبينم چرا؟
چراغ كو ؟ شايد در تاريكي به ديدارم مي آيي
             آمدنت را جشن ميگيرم با تمام نفسهايم
                                          ديگر خسته نيستم
                                        منتظر نشسته ام در شب تار
بر نميخزم ، نشسته ام ، بيا
    تا نفس باقيست
        تا به نور اميد هست
                ميخوانمت ، جوابم ده
در فقدان شب سياه
         نور را به جشن اميد بيار
            جاري كن ، شعر زندگي را در جانم
                                     قبل از مرگ برگها
منتظر نشسته ام در سحرگاه
             شعر هم در انتظار است
                                      من هم .

سرد

   

(بهروز)

  هوا سرد است ، دلم هم
             تو هم با من ، و من با تو
     چقدر احساس خواري ميكنم در سردي امروز
    تو با من سرد و من از سردي چشمان يخبندان تو بي خانه و كاشانه و افسانه ام امروز
     دل من سرد و فكرم سرد و روحم سرد و عشقم سرد
   غم تو ، اوج يخبندان و من در سرزمين سرد و يخبندان تو آواره ام امروز
       هوا سرد است ، تمام لحظه هاي من ، تمام خاطرات من
   دل من ، روزگار من ، من من ، بي تو و در فكر سرماي نفسهايت بلورين است
   هوا سرد است ، نگاهم خسته و جسمم پر از درد است
  دلم سرد است
   و من سردم به چشمانت ، نميداني تو اما راز سرماي نگاهم را
  سردي تو ، سرد من ، در سردي چشمان سردم اشك گشت و من    زچشمانم به سردي ،
اشك سردت را ز سردستان سرد سرد سردسيري برگرفتم ،
ريختم در رود سرد سرنوشت خويش و
اكنون
اشك من سرد و تو سرد و عشق سرد و حرفهاي من به تو سرد و لبانت سرد و غم سرد و سرود سرد من سرد و نگاهت سرد و تو سردي به چشمانم ، نميدانم ولي من راز سرماي نگاهت را ؟

 

شعر باران

 

در پس خاطره

          شعر میبارد

                     از چشم ترم

و تو می انگاری

              خاطرم آزرده است

 

و نمیدانی

               شعرم

     چه تماشا دارد

                 وقتی

                    می

                       با

                         ر

                          د

لبخند

 

در پس ظلمت

               نور ميتابد

                        بر خستگي افكارم

                                           خاطره ميشكفد

                                            خواب بر ميخيزد

                                                              راه مي افتم

                                                              راه مي پيمايم

و به قانون جهان ميخندم

 

راه مي افتم

          نه ، پرواز كنان

                      از لبه تنهايي

                                 ميگذرم

 

آرزو ميكارم

          در دل شب

                  و به قانون جهان

                         ميخندم