و
آن چشمان عاشق
تنها
یک احساس
از سر انتظار
انتظار رویش لبخند
بر لبان تب دارت
یاری ام میکند
و چه زیباست
لبخند
آنگاه که
بر لب تو مینشیند
من عاشقم
میدانی
به هزار دلیل ناگفته
و
به یک بغض در گلو شکسته
دوستت دارم
تا همیشه تکرار
تا که جان دارم
تا هستم
دوستت دارم
عاشقانه دوستت دارم
به راه افتادي
سوار بر خاطره ام
تمام خاطرات را
ورق زدي
و من را
شرمگين ايثارت نمودي
چقدر تو خوبي
خوب و بي ريا
وقتي رسيدي
باور نداشتم
گويي رويا
مرا در خود بلعيده بود
اما نه
خودت بودي
با آن نجابت و نگاه گرم و عاشقانه ات
در آغوشم كشيدي
پر باز كردم
پريدم
از من
تا
تو
سوار بر تمام خاطره ها
اما
اما چه زود گذشت
از دست اين ثانيه ها
از بس كه زود
تند و تند ميروند
قلبم گرفت
پير شدم
من به فداي ناز چشمانت
دوستت دارم .
لحظه دیدار
فرا میرسد از پشت آفتاب
دلشوره
هیجان
عشق
و دلم
که پر میکشد با هر ثانیه
چه لحظه نابی
چه حس غریبی
گویی ندیده امت هرگز
ای فرشته مهربان قصه من
در آغوشم
فشرده خواهی شد
هر آنزمان که طلوع دیدار من باشد
با تو
طاقت به سر آمده
دیگر تاب ندارم ...
دلم برای تو تنگ میشود گاهی
و چه حس غریبی است
دلتنگی
آنزمان که دستانت
در ساحل دریای دور دست
با نخ بادبادک بازی میکند
و من
در حسرت نوازش دستانت
شب را به صبح میرسانم
دلم برای تو تنگ است
نمیدانی
صدای گرم تو
نگاه عاشقانه ات
با من چه کرده است
به خدا میسپارمت
منتظر ٬ چشم براه
نشسته در پس دلواپسی
تا تو برگردی
سفر بخیر
سفر بخیر
ای همسفر شبهای تار من ...
وای که چقدر دلم برای تو تنگ میشود ...
در انتظار لحظه تکرار
تکرار خاطرات خوب
خاطرات با تو بودن
در آغوش تو بودن
نفس کشیدن
نوازش های بی همتا
و آن سکوت پر معنا
که از دل من
با دل تو سخن میگفت
چه زیبا بود
چه دلنشین و چه رویایی
دوستت دارم
برای همیشه عمرم ...
تقديم به ستاره آسمان دلم ...
دلم ميخواهد
بنويسم
نه
ميخواهم فرياد بزنم
اصلاً
خودم را دست باد ميسپارم
تا ذره ذره هاي هوا
از عشق من
با تو بگويند
دوستت دارم
يادت باشد
پاك و بي ريا
با تمام نداشته هايم
به ميهماني قلبت آمدم
مرا بپذير
پاك و بي ريا
صميمي و عاشق
دوستم داشته باش ...
غم
سکوت
من
خاطره
و یاداشتهای مبهم و غمناک
دلم گرفت
از مرور این همه تنهایی
از اشکهای گرم و شوری
که میهمان هر شب و روز من است
کاش
دستانم را
یارای همراهی غمهای تو بود
کاش چشمانم را
تحمل دوری تو بود
کاش قلبم
بدون تو تپیدن را
جسمم
بدون تو نفس کشیدن را
یاد میگرفت
خسته ام
خسته و بی مدعا
دلم سکوت میخواهد
به وسعت اقیانوس
به گرمی خورشید
دلم سکوت میخواهد
و تو را
که سکوتم را معنی کنی
تنها یم نگذار ...
دوباره شب از راه رسید
و من
در تاریک ترین نقطه بودن
به انتهای راه می اندیشم
یک شب
میروم از دیار تنهایی
به سمت آشیانه قلبت
مرا به خود بپذیر
و بازوانت را
سقفی کن برای بودنم
صدای تیک تاک ساعت
رفتن را به یادم می آورد
میروم تا از من
در نظر مات دیگران
هاله ای بیش نماند
می آیم
به میهمانی قلبت
مرا به خود بپذیر
سرگشته ام
مبهوت از بازی روزگار
پناهم باش
تا فردا
شاید طلوع خورشید
پیام آور شادی باشد
برای ما ...
در امتداد این شب تیره
من و تو
و
خاطره ات
چه کرده ای با من
تمام ثانیه ها
یادت را
برایم به ارمغان می آورند
دیده بر هم میگذارم
سکوت به لب میخرم
آه در سینه حبس میکنم
مبادا کسی
خاطره ات را از من برباید
دوستت دارم
اندازه اش را نمیدانم
گویی
به اندازه ستاره های کهکشان
نه
بیشتر
تو را
اندازه خودم دوست دارم
آمدم
سر بلند و آزاده
با فكر تو
لباس عشق به تن كردم
آمدم تا كه باشم
تا بمانم
تا دنيا دنياست
تا هستم
تا هستي
ميمانم
بيرون جهيدم از من بي من
رداي ژوليده غم را
از تن به در كردم
بازوانت را
سايباني ساختم
بر قلب بيمارم
من خسته ام
از آن حكايت پوشالي
از روزگار تلخ
سكوت بي حاصل
من آمدم
تا كه كه به شب چيره شوم
در كنار تو
فرياد ميزنم
فرياد ميزنم
هستم
آري من تكيه داده ام
به مهرباني تو
تو همچو كوه در پس من ايستاده اي
با من بمان
باش
تا كه دنيا هست
تا هستم
تا هستي
باش
اي آفتاب مهربان من
اي زيبا ي دلنشين
مهرت چه بي شمار
جانم فداي تو
من مرده ي نجابت چشمان خسته ات
من يك كلام گمشده
در عشق كهنه ات
با من بمان
با من بمان
با من بمان
ملالی نیست
جز جدایی
دردی که هر روز
مرا به تو
و تو را به من
نزدیکتر میکند
دوستت دارم را
بر قلبم
حک کرده ام
گذاشته ام
روزی که آمدی
آنرا به تو هدیه کنم
از پس این دلتنگی ها
عاشقانه فریاد میزنم
دوستت دارم
دوستم داشته باش ...
هوا گرم و تب کرده
به سر شوری دارم
دلم تاب ندارد
تا کجا باید رفت ؟
نشان عشق از که باید پرسید ؟
جوابی نیست ؟
شک ندارم
که تو میدانی
گویی جان من
روح من
عشق من
در سینه تو نهفته ست
آسیمه وار
در آغوشت میکشم
هر آنزمان که ترا
در لابلای جنگل انبوه از ستاره
پیدا کنم
ستاره امید من
تو ای همیشه نورانی
مرا به من برسان
بگذار تا جاودانه بمانم
بگذار تا عشقت را
مهرت را
در سینه بپرورانم
بگذار عاشقت باشم
تا همیشه عمرم ...
پاک کردم
دوباره نوشتم
سودی نداشت ...
خوبیت را
مهربانیت را
صداقتت را
عشقت را
نه میتوان نوشت
نه میتوان سرود
حال ... اینک
نه میدانم چه بگویم
نه میدانم چه بنویسم
فقط میدانم که
دوستت دارم
آری
دوستت دارم ٬ نه برای امروز
که تا همیشه عمرم ...
دوستم داشته باش
از پس آن شب
که نور امید را در دلم سوزاند
روحم سپید شد
دل به خروش آمد
عاشق شدم
عاشق خنده های غمگینت
قطره قطره های مروارید
که از پس هر خاطره
از چشمانت سرازیر میشود
چقدر دلم برای تو تنگ میشود
دل تو هم تنگ میشود برای من
میدانم
قلبم نثار مهربانیت
ای آشناتر از هر کسی به من
دوستت دارم ٬ بینهایت ...
بر کویر تب کرده دلم
گل عشق
در دلم شکفت
و من
عاشق شدم
عاشق
قطره قطره باران
یک روز خسته از دنیا
چه بگویم
که از این تغییر بی مقدار
خسته و افسرده ام
یک شب به نگاهی عاشق شدم
به دلم خندیدم
من در جواب چراهای دلم
سکوت نمودم
راه عشق پیمودم
درد عشق بر جان خریدم
خاک عشق به دیده نشاندم
هر شب از برای دیدارش
تا سحر نخوابیدم
سوختم
ننالیدم
حال اینک
از من
خاکستری مانده
که تند باد تنهایی
آن را نیز با خود خواهد برد
مرا چه پنداشته ای
مجنونی که در پی لیلی اش
سر به بیابان نهاده
یا عاشقی که از پی عشقش
ملول و سرگردان است
نمیدانم
هر چه پنداشته ای
و یا هر آنچه انگاشته ای
باور کن
مرا
همین گونه که هستم
من
سرگشته ای از نفس افتاده
خرامان و سر به زیر
دنبال خودم میگردم
میدانی
چند وقتی است
خودم را گم کرده ام
نمیدانم
که در کدامین نگاه عاشقانه ات
به عمق رویا فرو رفتم
نمیدانم
با کدامین کلام مهربانت
بغض در گلویم خشکید
بنگر مرا
در این زیبا دنیا
تنها و سر گردانم
باورم کن
دریاب مرا
که سخت تنهایم
در انزوا نشسته ام
هاله مه
سوز باد
نغمه پرنده
من
باران
و یادت که
مرا میسوزد
هر شب
سخت مرا می آزارند
فکرم مشوش از همه بودنها
دیدنها
رفتن ها
قلم به دست
اما
نه رمق مانده دستانم را
نه نایی کلامم را
مینویسم
چند سطری
بغضم اشک میشود
میچکد
خاطره ام خیس میشود
قلم به دست
در انزوا نشسته ام
دل تنگ و سر خورده
وامانده در کار خویش
نمیدانم چه بگویم
نمیدانم
نمیدانم
شاید سکوت باید
شاید ...
تقدیم به مریم عزیزم ...
که دلم سخت خشکیده
حرفهایم در گلو مانده
بغض راه گلویم بسته
ببار شاید تو
غبار غم از سیمای من بشویی
هر چه هست
سخن از بی مهری است
دوباره تنها ماندم
سینه از شدت غم میجوشد
کاش میدانستی
از چه رو با تو چنین کردم کاش
ترسم از مردن نیست
اصلا مگر مردن ترس هم دارد
من از تنهایی میترسم
کاش هرگز نه مرا میدیدی
نه تو را میدیدم
سهم من از همه عشق تو
تنهایی بود
کاش میدانستم
کاش میدانستم
کاش میدانستم
بغضم گرفته از بازی روزگار
کو محرمی تا که بگریم
کو همدمی تا که بگویم
کو شانه ای تا که بمیرم ؟
دلم گریه میخواهد
هق هق فراوان
دود سیگار
نفس
من
تباهی
و تویی که نمیشناختمت
من از تو شرمگینم
رفتن بهانه ای بود
برای تنها شدن .
به هزار دلیل ناگفته
و به یک بغض در گلو شکسته
چه شد ؟
نمیدانم
حیران و سر گردان
تلنگر زمانه
دلم را لرزاند
چه کسی فکر میکرد دوباره ...
خودم هم باور نمیکنم
خواب دیده ام شاید ...
شاید ...
یک شب صدای خاموشم
بنگر مرا
تنها نشسته
در فضای مبهم رویا
رویای دور با تو بودن ها
رویای سرد از تو گفتن ها
رویا
چه رویایی
سراسر درد و حسرت و ماتم
اینجا منم تنها
نشسته در غم فردا
من تنها ...
تقدیم به دانه های برفی که مرا عاشق کرد
در کوچه های تنهاییم
وقتی قدم زدم
همه جای بوی تو داشت
گویی همینک از آنجا گذشته ای
آه ...
کاش میدانستی
که چه تنهایی سخت است
کاش میدانستی
خاطرت در دل من نورانی است
یاد تو در ذهنم مهرتو در قلبم
و خودت در روحم تا ابد میمانید میمانید ...
دل تنگم
از خودم
از همه پوچی ها
از رویا
در بهارم
جای باران خالیست
جای تو خالی تر
و نگاهم
که نگاهت را
میجوید در باران
سرد و غمگین مانده
در پس سایه این تنهایی ...به پايان رسيد
تمام آرزوهاي شيرينم
همان زمان
كه برق چشمانت مرا مسخ خويش كرد
و من
با تمام دلتنگي هايم
به قعر دره بيچارگي
فرو افتادم
به پايان رسيد
طلوع خسته لبخند
بر لبان خسته ز تكرار
بنگر
منم كه در نهايت ناباوري
غروب باورهايم را
با بغضي گل آلود
به تماشا نشسته ام
به پايان رسيد
لحظه هاي ناب تنهايي ...............
آمدم
تا در سکوت بی منتهای تو
از بی کسی فریاد کنم
آمدم
تا در طلوع جاودانه تو
ستاره بر دل شب آویزان کنم
آمدم
تا دوباره بودن را
دوباره دیدن را
به یادت بیاورم . ......
شب شد
دوباره شب
و اين بار
من ماندم و
هزار هزار درد نهفته
من ماندم و
يك آسمان ستاره
من ماندم و
قطره قطره باران
ستاره ٬ می رود
شب ٬ می رود
من ٬ می روم
تو ٬ می روی
ما ٬ می رود
و رفتن
چه صرف غم انگیزی دارد
غم انگیز و گریه دار ...
کجای این قمار تلخ
آرزوهایم را باختم
وقتی نمیدانم
کجای این همه دلبستگی
ترا به فراموشی سپردم
وقتی دستت
دیگر تمایلی به دستانم ندارد
وقتی نگاهت سرد است
وقتی دلم از خودم میگیرد
بهتر است ساکت بنشینم
شاید
باران خاطراتم را به یادم بیاورد .....
برف ٬ اي برف چه ميباري
تند و سنگين و غم آلوده
بر تن خسته و تنهايي
كه شبي چند نياسوده
برف ٬ بنگر كه غم انگيزم
خسته از اين همه تنهايي
نه نفس مانده مرا در جان
نه نگاهي ٬ نه هوا خواهي
بر قلبم ٬ روحم
زندگی سرد و ملال انگیز
چون برف ٬ باران
و نگاهت غمگین
و نگاهم غمگین ...
دوباره من
دوباره تو
و هزار راه نرفته
و هزار حرف نگفته
چه میشود ما را
صدای خسته مارا
چرا جوابی نیست
کجای این همه امید
یادمان مان را
به فراموشی سپردند ...
از آن هزار خاطر تنها
و در ميان اين همه رويا
منم كه كشتي عمرم
نشسته در غم فردا
صدا ، صداي غربت و درد است
نوا ، نواي خسته زدنياست
بيا ببين كه دل من
نشسته در غم فردا
ميان خاطره تنها ......
در سکوت نامنتهای شب
ستاره را
به نظاره نشستم
و به لبخند تو
دل خوش کردم
و خودم را بر یادت
آویختم
تا همیشه بودن
تا همیشه دیدن را
فریاد زدم
از چشمت
ب
ا
ر
ی
د
م
قطره قطره
چون باران
باران آمد
و نغمه هاي سرد زمستان را
بر گونه هاي تب كرده ام
سرود
باران آمد
و طرح لبخندم را
جان دوباره اي بخشيد
دوباره باران
بر جاي جاي بودنم
ب
ا
ر
ي
د
و سايه هاي مردد را
از پيشاني ام
زدود
و چه باران زيباست
آنگاه
كه ميبارد
بر لاي لاي گرم دلتنگي
۰۰۰دوستاي خوبم نوشته زير تنها متعلق به بنده نيست كه ذهن خلاقي تكميل كننده نوشته هاي سراپا نقص من بوده ، اين دوست خوب اسرار به مخفي بودن اسمش داشت ما هم به رسم احترام اطاعت كرديم :
... شايد تا هيچ وقت
يك روز ابري تا
تا از ميان ابرها سرازير شوم
باران سا
چكه چكه فرو افتم بر پهنه اقيانوس
و از من ، تنها
نقش موج كوچكي
بر خاطره ها بر جاي ماند
شايد
زندگي شعر نيست
اما در شعرم
زندگي را
دوباره خواهم زيست
آنگاه
بر دور دست ترين يادواره ها
به یادت
نقشی ازباران خواهم زد
و زیبا ترین شعرم را
زمزمه خواهم کرد
صبح ٬ نسیم و سایه ای
که در گذر ابر بارانی
تر میشود
آری ٬ آری
باران میبارد
بر خستگی نفسهایم
و میشوید
سایه های مردد را
نسیم میگذرد
بر پهنه مرطوب چهره ام
و خاطره را
پر میدهد
به آسمان نگاهت
(بهروز)
برف می بارید
آن شب
که زمستان را
تو فراخواندی بر خاطر من
و به رسوایی من خوش بودی
و به رویای دلم
که جدا مانده ز تو
و به ابر چشمم
که جدا از تو به من
م
ی
ب
ا
ر
ی
د
خندیدی
برف می بارید
آن شب
که تو رفتی تنها
و من از
هیبت آن تنهایی
بی تو از خاطره ها دور شدم
و تو رفتی
تنها
در شبی سرد و زمستانی
برف میبارد
امشب
و ترا ٬ خاطره را
بر قلبم می بارد
و چه تنهایی
سرد است
وقتی برف
می بارد
بر خاطره ات
و چه تنها خواهم رفت
بی تو و خاطره ات
در شبی سرد و زمستانی
تا رویا
و زمستان گویی
آمده است از راه
تا بسوزاند دل
و بلرزاند ...
صفحات زندگی
ورقهای رنگارنگ
گاه سپید ٬ گاه سیاه
پایین و بالا
هیچ می دانی
لحظه ای دیگرچه خواهد شد ؟
آیا مرگ ٬ یا شاید ...
آری ٬ شاید تولد
تولد درد ٬ غم ٬ اندوه
یا شاید لبخند
صفحات زندگی ورق میخورند
من را کنار تو
و غزل را در میان ما
چقدر زیبا
دیگر رفتن را دوست ندارم
میدانی پشت خاطرات ٬ گورستان من است
پس میمانم
میمانم شاید بیایی
در طلوع خورشید یک روز زیبا
و بر دفتر زندگی ام
خاطره ای نقاشی کنی
از آینده
آینده ای شاید روشن
شاخه گل مریم
دوستت دارم
شاید بخاطر عشق
تنها ستاره خوبی من
زندگی ام را دوباره روشن کن
دوستم داشته باش
غم دوری تو
وجودم را تکه تکه کرد
آه ...
که چقدر از تو دور شدم
مرا ببخش و سکوتم را بشکن
تا فریاد کنم٬ دوستت دارم
هنوز مهر نگاهت ٬ شوق لبخندت
نگاهم را به آینده خیره کرده است
دوستت دارم
تا همیشه ...
((بهروز ))
و زمستان گویی
آمده است
از راه
تا بلرزاند دل و بسوزاند
باد می آید
باران میبارد
و پرستو دور میگردد
چون تو
و زمستان گویی
آمده است
از راه
ماه در بیشه
خاطره در دل من
و تو در خاطره
پنهان
روز و شب در پس هم
درد غم
در دل من میکارند
(بهروز )
نفس كشيدم
بهار دوباره را
به خودم كه در آينه مبهوت مانده بود خنديدم
و قدم ، در ابتداي جاده زندگي گذاشتم
ميخواستم ، دوباره زندگي كنم
دوباره ، آري ...
چقدر شيرين است
وقتي به زندگي ، دوباره فكر ميكني
هيچ كس ، در غربت و تنهايي من مرا درك نكرد
هر كس به طريقي از من سهم برد
و اكنون ، من بي كس و تنها
در ابتدايي ترين راه زندگي قدم ميزنم
آري من ، تنها ماندم ...
تو هم نيامدي تا مرا ياري كني
هيچ كس نيامد
اوه! چه انتظاري دارم
از انتظارات خودم ، خنده ام ميگيرد
كاش ميشد ، خستگي از تنم در ميرفت
حال با يك فنجان چاي ، يا يك خواب راحت
چه خوب ميشد
دوباره شب خواب ستاره را ميديدم يا اصلاً خواب ميديدم
راستي ، چه خوب ميشد !
((بهروز ))
آسمانی تیره
تیره و ابر آلود
تیره و باران زا...
سلام به همه شما دوستای خوبم . از محبتی که به من و خانواده ام دارید ممنونم . هیچ وقت فکر نمیکردم یه روزی این همه دوست پیدا کنم . همه شما رو دوست دارم و برای همه شما آرزوی سلامتی میکنم . غزل هم به لطف دعاهای شما بهتر شده .سه شنبه قراره دوباره بریم دکتر تا دوباره معاینه بشه . بازم ازتون ممنونم .
(بهروز )
گفته بودم ٬ به غروبم نزدیکم
به طلوعت راهی نیست
گفته بودم ٬ که کبوتر میرود زود
شب میشود نزدیک
افق دور دست میشود پیدا
گفته بودم ٬ می آیی
گفته بودم ٬ خواهم رفت
رفتنم نزدیک است
و طلوعت نزدیک
حال میروم با صد رویا
و هزار بار امید
ولی ٬ کبوتری باز خواهد آمد از ناپیدا؟
و سپیده ای باز خواهد شد آشکار؟
نمیدانم ٬ ندانسته میروم
تا شاید
همه چیز و همه کس را دریابم
شاید باز برگشتم
تا بگویم که سحر را دیدم
و نگاهت را خواندم
و بگویم که غروبم پر زد
تا فردا
((بهروز))
میخواست سرازیر شود
اشک از پلکهای خسته ام
بغض غزل
لوزه های سرما خورده ام را
به هم میفشرد
نای صدا نبود
نفس سخت ٬ دلم گرفته بود
کاش فرصتی بود
از هم گسستن بغضم را
کاش برای گریه ام
خلوت بود
و نا امیدی ام را
همصدایی !
دوستان خوب و مهربان . غزل سرما خورده خیلی سخت . از همه تون میخوام براش آرزوی سلامتی کنین تا هر چه زودتر حالش بهتر بشه .
دامن سرد باد
بر صورتم وزیدن گرفت
قطره قطره سکوت
از چشمانم جاری شد
نگاهت را
به خاطر سپردم برای آخرین بار
با خودم گفتم
آخر آفتاب هم
غروب خواهد کرد
(بهروز)
خسته ام ، دلسرد
غمگين و افسرده در ذهنم ترا جستجو ميكنم ،
شايد بيابم ترا
شايد ! ...
(بهروز )
شب است و ماه
همچنان در زیر ابر پنهان
و من
تنها در چهار دیواری دلم محزون ...
((بهروز ))
در رهگذار عمر
به كوره راهي رسيدم بس تاريك
بي اميد
نه شايد اميد هم بود با من
آه ، سكوت چقدر تلخ بود
براي من كه با سكوت
ميرفتم و براي مريم شايد ....
مریم تا بود ٬ عاشق بود
زیبا بود
و من در گستردگی وجودم
عشق و زیبایی را از او آموختم...
(بهروز)
(( به بهانه تولد غزل ))
غزل دمید
در سکوت یک روز تابستان
و ٬ غروب ناپیدای زندگی را روشن ساخت ...
( بهروز )
ستاره سوسو ميزد ، وقتي
به ميهماني مهتابي ترين شب عشق رفتي
آمدي ،
وقتي من حتي در حضور خود بيگانه بودم
آمدنت را نفهميدم ...
( بهروز )
به فراموشي سپردم
تو را ، خودم را و هرچه به من آموخته بودي ...
( نوشته شده توسط بهزاد )
باد شاید که ز تب بیمار است
نه گمانم این نیست
علت این همه بی تابی باد
باد از دیدن رویای تو اینگونه به خود می پیچد ...
سكوت ، نگاه ، تو ، من
هستم ، تو هم هستي در كنارم
اما، سكوت بر لبانت جاريست
جاري چون رود ...
امشب در خیالم
با آواز ٬ بی رویا
تا فردا ٬ تنها ماندم...
در يك چشم بهم زدن
تمام روياهاي زيبا ، چون دانه هاي برف آب شدند
و در جوي دراز زندگي روان ...
در طلوع شب
ستاره را
کتاب پاره پاره را
صدا زدم
هوا سرد است ، دلم هم
تو هم با من ، و من با تو
چقدر احساس خواري ميكنم در سردي امروز
دوباره گریست
دوباره گریست
وقتی که فال گیر پیر
خط های سرنوشت مرادید...
صفحات زندگی
ورقهای رنگارنگ
گاه سپید ٬ گاه سیاه
پایین و بالا ...
نفس كشيدم
بهار دوباره را
به خودم كه در آينه مبهوت مانده بود خنديدم
سلام كردم و باز ،
نا شنيده گرفتي سلامم را
رفتي بي توجه به ...
و من تنها شدم .
به فراموشي سپردم
تو را ، خودم را و هرچه به من آموخته بودي
آه ، چه خواب غريبي است ...
خسته ام ، دلسرد
غمگين و افسرده در ذهنم ترا جستجو ميكنم ،
شايد بيابم ترا
شايد ! ...
سکوت تلخ من
غریب و ناگزیر
شکسته در گلو
شبیه آرزو ...
امروز
در طلوع خورشيدي ديگر
من ( بهروز )
از نو شكوفا شدم
و ريشه دواندم
به عمق آبي عشق ...
من به ياد روزهاي خوب گذشته
نه بياد تلخي روزهاي رفته
كه هميشه روبرومه
مينويسم ٬ مينويسم ( آفتاب )
وقتي شب را قسمت كردم با تو
خوابم برد براي هميشه ...
شب است و سكوت
همواره تاريكترين شعر من است
و من در اين ميان
به فردايي مي انديشم بي فردا
دوباره شب شد و من
در اميد سحر
بخواب ميروم ...
دامن سرد باد
بر صورتم وزیدن گرفت
قطره قطره سکوت
از چشمانم جاری شد
نگاهت را
به خاطر سپردم برای آخرین بار
با خودم گفتم
آخر آفتاب هم
غروب خواهد کرد
در کدامین گوشه تاریک این دنیا
بیابم خلوت خود را ...
هر زماني كه گذشت
ياد ايام مرا سخت به زنجير كشيد
و مرا برد به آنسوي زمان
آن زماني كه مرا
در كنار نگهي خسته به تصوير كشيد
آنچنان مست ز بودن بودم
كه فراموشم شد
ازچه رو زنده در اين زندگيم
من كيم ؟ از كجايم ؟ به كجا خواهم رفت؟...
کبوتر ٬ بال میزد
میپرید آخر
ولیکن ...
صدایی آشنا٬ از تار پود ذهنم
میخواند مرا
بهروز٬ بهروز ٬ کجایی ...
شب شد ٬ دوباره شب
سوسوی ستاره
و غزل که میخواند مریم را
آه چقدر زیبا ...
چه شبی در پیش است
شب رویای عروسک بازی
شب بیخواب شدن از غم عشق ...
شب است و ماه
همچنان در زیر ابر پنهان
و من ...
گفته بودم ٬ به غروبم نزدیکم
به طلوعت راهی نیست
گفته بودم ٬ که کبوتر میرود زود
شب میشود نزدیک ...
(( ای کاش تا زنده ایم زندگی کنیم ))
آسمانی تیره
تیره و ابر آلود
تیره و باران زا ...
امشب در خیالم
با آواز ٬ بی رویا
تا فردا ٬ تنها ماندم ...
همیشه بهانه ای هست
همیشه
که این خیال لعنتی من را رها نکند ...
<< هر روز که میگذرد از ما جز خاطراتی
چه تلخ و چه شیرین چیزی بر جای نمیماند >>
دیشب که گذشت
زشت ترین شب زندگی ام بود
شاید !...
حیف باشد دل دانا که مشوش باشد >>
حضرت حافظ
در یک سحر
سحری سرد و غبار آلود
کوله بار آرزوهایم را
بر دوش میگیرم ....
مریم تا بود ٬ عاشق بود
زیبا بود
و من در گستردگی وجودم
عشق و زیبایی را از او آموختم ....
وقتی که ستاره بیدار میشود
و ماه...
مثل تمام شبهای گذشته
ومن تنها ٬ بدون تو
در فکر فردا فرو رفتم...
کتاب کهنه ای را ماند
که در سطر سطر آن
عشق و امید جاریست ...
مریم تنها شد
من تنها تر
و ما دیگر شاد نبودیم ....
ناامید و سرگشته
در آرزوی فردای امیدوار
به خواب فرو میروم
با مریم ...
در سکوت بی منتهای شب
شقایق بود که جامی از خون
بر ذهنم فرو ریخت
باید میرفتم
هرچند ...
سپیده دم در راه است
تو در خواب غزل هم
من هم در افکارم غوطه ور
فردا چه خواهد شد ؟ ...
همه انديشه من مرگ من است
كه به روزي روشن
جسم خود را به دل تيره خاك خواهم داد
يا شبي تيره ...
