((بهروز ))

 در رهگذار عمر
           به كوره راهي رسيدم بس تاريك
                                             بي اميد
نه شايد اميد هم بود با من
                     آه ، سكوت چقدر تلخ بود
                             براي من كه با سكوت
                                       ميرفتم و براي مريم شايد ....

توي گندمزار عشقت
من مثل مترسك هستم
كه توي قلب سياهت
من روي يه چوب نشستم ....... 

مریم تا بود ٬ عاشق بود

زیبا بود

و من در گستردگی وجودم

عشق و زیبایی را از او آموختم...

(بهروز)

(( به بهانه تولد غزل ))

غزل دمید

در سکوت یک روز تابستان

و ٬ غروب ناپیدای زندگی را روشن ساخت ...

( بهزاد )

منو تو ٬ توبازي عشق
هركدوم يه سهمي داشتيم
سهمي كه براي اجراش
هيچ كدوم كم نمي زاشتيم  ... 

 ( بهروز )

ستاره سوسو ميزد ، وقتي
         به ميهماني مهتابي ترين شب عشق رفتي
آمدي ،

        وقتي من حتي در حضور خود بيگانه بودم
آمدنت را نفهميدم ...