هر زماني كه گذشت
                            ياد ايام مرا سخت به زنجير كشيد
                                                                       و مرا برد به آنسوي زمان

آن زماني كه مرا
                            در كنار نگهي خسته به تصوير كشيد
                                                                            آنچنان مست ز بودن بودم

كه فراموشم شد
                           ازچه رو زنده در اين زندگيم
                                                                      من كيم ؟ از كجايم ؟ به كجا خواهم رفت؟...

تو صدای خسته من

         گفتنی همنفس من

                    رفتن و رفتن و رفتن

                             قصه های تلخ موندن

                                           تو صدای خسته من

 این دل شکسته من

                واسه تو میتپه اما

                        تو کجا و غصه من

کبوتر ٬ بال میزد

            میپرید آخر

                ولیکن ...

توي گندمزار عشقت
من مثل مترسك هستم
كه توي قلب سياهت
من روي يه چوب نشستم

تو هم اما واسه من
مثل يه كلاغ مي موني
كه روي شونم مي شيني
قصه اي از غم مي خوني

قصه اي كه جز سياهي
واسه من هيچي نداره
كه كلاغ قصه ما
واسم ارمغان مياره...

خيلي بد كه يه آدم
هميشه منتظر باشه
با غصه ها بشينهو
چشماش همش به در باشه

خيلي بد كه قلبمون
هميشه از غم بخونه
چهره هامون با درد عجين
لبريز ماتم بمونه

تو اين زمونه غريب
منم اسير غم شدم
با رفتنت عزيز دل
سوختم و خاكستر شدم...

اگه مي شد باز دوباره
بتونم از تو بخونم
خوب مي شد اما مي دونم
نميشه عزيز جونم

چشماي تو زير خاك
قدرشونو ندونستم
من مي خواستم با تو باشم
اما حيف شد ، نتونستم

يادم بهت مي گفتم
تو واسم عزيزتريني
اگه تو بري ز پشيم
مرگمو به چشم مي بيني...

منو، تو  توبازي عشق
هركدوم يه سهمي داشتيم
سهمي كه براي اجراش
هيچ كدوم كم نمي زاشتيم

سهم من فقط همين بود
كه با ياد تو بمونم
توي شاديو ، تو غصه
هميشه از تو بخونم...

من به یاد اون همه ستاره

         که تو شب تنهایی

            از دل آسمون چیدم

                               قصه ترو سرودم

تو دلم غصه فراوون  و

              چشم ابر بهارون  و

                     تنم تشنه بارون  و

                             سرم خاطره بارونه

من و این همه ستاره

           که همه اش بوی تو داره

                     قصه های موندگاری

                           که از آسمون میباره ...

تو ستاره ای ٬ تو ماهی

    قصه شب سیاهی

            تو ترانه غریبی و

                      نگاه بی گناهی ...

صدایی آشنا٬ از تار پود ذهنم

      میخواند مرا

              بهروز٬ بهروز ٬ کجایی ...

شب شد ٬ دوباره شب

    سوسوی ستاره

        و غزل که میخواند مریم را

                                آه چقدر زیبا ...

چه شبی در پیش است

      شب رویای عروسک بازی

           شب بیخواب شدن از غم عشق ...

شب است و ماه

      همچنان در زیر ابر پنهان

                  و من ...

گفته بودم ٬ به غروبم نزدیکم

     به طلوعت راهی نیست

        گفته بودم ٬ که کبوتر میرود زود

                     شب میشود نزدیک ...

(( ای کاش تا زنده ایم زندگی کنیم ))

 آسمانی تیره

       تیره و ابر آلود

              تیره و باران زا ...

امشب در خیالم

          با آواز ٬ بی رویا

                     تا فردا ٬ تنها ماندم ...

 براي بانوي دوعالم

چه سبز  گوشه سجاده ات تبسم داشت 

چه گرم وقت دعا با خدا تكلم داشت

هميشه دامن پرچين خانه ات بي بي

براي سفره شهرت چقدر گندم داشت

نسيم  دامنه هاي بلندالطافت

ميان آنهمه خشكي هواي مردم داشت

شنيد حلقه در، هرسلام جبرائيل

هميشه در پي خود آيه عليكم داشت

همیشه بهانه ای هست

                       همیشه

                                 که این خیال لعنتی من را رها نکند ...

                                         << هر روز که میگذرد از ما جز خاطراتی

                                           چه تلخ و چه شیرین چیزی بر جای نمیماند >>

دیشب که گذشت

زشت ترین شب زندگی ام بود

شاید !...

                                     حیف باشد دل دانا که مشوش باشد >>

                                                                         حضرت حافظ 

در یک سحر

سحری سرد و غبار آلود

کوله بار آرزوهایم را

بر دوش میگیرم ....

مریم تا بود ٬ عاشق بود

زیبا بود

و من در گستردگی وجودم

عشق و زیبایی را از او آموختم ....

وقتی که ستاره بیدار میشود

و ماه...

مثل تمام شبهای گذشته

ومن تنها ٬ بدون تو

در فکر فردا فرو رفتم...

کتاب کهنه ای را ماند

که در سطر سطر آن

عشق و امید جاریست ...

مریم تنها شد

من تنها تر

و ما دیگر شاد نبودیم ....

ناامید و سرگشته

در آرزوی فردای امیدوار

به خواب فرو میروم

با مریم ...

در سکوت بی منتهای شب

شقایق بود که جامی از خون

بر ذهنم فرو ریخت

باید میرفتم

هرچند ...