شعر سپید

دلنوشته هاي تنهایی

... و چه دوري از من

نه كه از بعد زمان

دور از منظر خاكي ي تنم

و نه از حادثه روشن عشق

تو خود آيينه اي

خود نور

همه از جنس دل عاشق من

تو در اين حلقه ، خود باراني

تو همه نور و همه شور و دل بي تابت

دل دريايي من را

برده تا مرز جنون

تو در اين سادگي پر معنا

در دلم جا داري

و چه دورم از خويش

در گذر گاه تلنگر زدن خاطره ها

دل من بي تاب است

دل من پر شده از حس حضور

تو به من ميتابي

و به روييدن من خرسندي

ديده بر هم بگذار

آفتابي كه ز عشقت جاريست

بر دل ظلمت شب جاري كن

 

نوشته شده در جمعه یازدهم بهمن 1392| ساعت 11:28| توسط باران| |

من به پرپر شدن خاطره می اندیشم
            و به لالایی آن مادر دلخسته
                                    که غمگین میخواند
   و به فردا هم گاهی
               دزدکی می نگرم
                             نرم و آهسته
در خیالم با تو

           میروم تا رویا
                        و به هر خشت گلی
                                   که نگاهم را به بغل میگیرد
                            خنده ای از سر شوق
                                            ارمغان خواهم داد

نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1392| ساعت 22:8| توسط باران| |

پس از آن خستگی جانفرسا

          در پی تابش بی تاب سکوت

                                 در سحر گاه پر از عطر حضور

                                                به تماشای تو رفتم در خواب

                                            و به مهمانی لبخند تو از حادثه سرشار شدم

لحظه آشتی من با من

وقت دیدار تو در لحظه اسکان زمان

                      وقت جا ماندن شب از دل من

                                                  و طلوعی دیگر

                                                     که دلم را لرزاند و مرا ویران کرد ...  

نوشته شده در جمعه شانزدهم فروردین 1392| ساعت 22:15| توسط باران| |

شب بی خاطره از راه رسید

                   آسمان دلم از خواب پرید

                                      و سکوتی غمناک

                                                    بغض هر ثانیه را 

                                                               به ابد می بخشید

.

.

.

فصل تنهایی ِ من 

                 آنقدر نرم و سبک بار آمد

                                     که مرا در عطش بودن تو

                                                                   تشنه بر جای گذاشت

.

.

.

جان بی تاب و غم تنهایی

                        و شبی بی پایان

                                        که به مهمانی دل آمده بود

                                                               تلخی ثانیه را 

                                                                                به رُخم میتابید

قلم از بغض نگاهم

                گریه اش می گیرد

                               خاطره می شکند

                                                  عقل سر گشته فرو می ماند

                                                                      و نگاهم خاموش

                                                                                      اشک میریزد و بر خاطر من میبارد ...


نوشته شده در جمعه هفدهم آذر 1391| ساعت 4:2| توسط باران| |

 

... يادت هست

             نقش آن خاطره ها در باران

                                   فصل بي تا بي را ؟

  

    آسمان

         بغض غريبي دارد

                     و دلم

                               لب به لب ابر سكوت

قلم از هيبت اين بغض غريب

                       خط خطي ميكند اين دفتر را

  آرزو در نفس بي تابم       

                     به خودش ميخندد

                 و همه خالي دفتر گويي

                                    عطش خاطره دارد بر جان

 

عصرِ يخبندان است

                 سرد ِ سرد است اينجا

                                  و غم از تنديِ سرما اينجا

                                            متبلور شده است

       و دل    آزرده از اين ويراني

                           برف مي بارد بر خاطر من

و هوا      غمگين است

           بغض دارد ، نَفَس يخ زده ام

                               برف ميبارد بر خاطر من

     مثل آن شب       كه زمستان را

                                          تو فرا خواندي بر خاطر من ....

نوشته شده در شنبه چهارم آذر 1391| ساعت 22:30| توسط باران| |

 

راه افتادم

        جام خواب آلود را از سر بيداري خويش

                        سر كشيدم گويي

راه افتادم

        در پي روشني دل        آري

                        آب نوشيدم

                                 آب از سر فواره احساس خدا نوشيدم

عطش خاطره را

               لحظه روشن ديدار تو سيراب نمود

                                و چه اين لحظه پر از خاطره بود

هر چه بيداري من زيبا بود

                روي تو زيبا تر

                          آتش شوق نگاهم سوزان

                                      من وجودم سرمست  

                                                      مي آگاهي تو در دستم

                                           خواب را تجربه كردم انگار

                                    هوش از جان من خسته پريد

                     گل شكوفا شد و نوروز دميد

            دل به خواهش آمد

                   دست من  لحظه بيداري را

روي ديوار دلم مي آويخت

                  هوش از جان من خسته پريد

       من به ديدار تو آمد انگار . ...                                                          

نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391| ساعت 18:26| توسط باران| |

 لبخندي از سر شوق

             سيماي بي رمقم را

                                 جاني  دوباره داد

و روز نو

          ميان سايه سار جانانه ي نسيم

                                      بر آسمان شهر دلم

                                                                      تابيدن گرفت                                 

     شب چه بي خواهش و نرم

                                از سر  اين همه تنهايي رفت

  و من از نو شدن ثانيه ها

                  و سبك باري اين خاطره ها

                                     رفته ام تا سر شوق

اوج تنهايي را

              شعله ور خواهم ساخت  . ... دور خواهم شد از این خاک غریب ....

                                                            

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم تیر 1391| ساعت 15:54| توسط باران| |


مانده ام در عطش لبخندت

               دم اين لحظه ي بيتاب از غم

                   سر تابيدن نور از دل آن خاطره ها

  من و تنهايي و تو 

            تو و ويراني من

        به همه از پي هم خنديدن

                               رفتن از دلهره تلخ نفس

                                                   تا لب ساحل تنهايي خود

     و شكفتن در عشق

               به خدا خنديدن ، تابيدن

     با گل باغچه ي تنهايي

                بي نياز از همه ي خواهشها

                                          رقصيدن

روح بي تابي را

      به تماشا بردن

                گفتن از خاطره با خويش و سپس ناليدن

با نگاهي پر شور

           كودك خاطره را

                        در فضاي تب و لبخند سراسر غم تو بوسيدن

           و من از آتش لبخند تو 

                            ويران و 

                                  دلم ريش

                         نمانده است

                                  به سر حسرت  و 

                                      در ياد  تو درياي پر از خاطره را

                                      انتها بخشيدن ...

نوشته شده در شنبه ششم خرداد 1391| ساعت 20:21| توسط باران| |


حس غريبي دارم

                  فرياد ميخواهم جانم

                                آري !

سكوت 

         ديگر در سراي وجودم

                                مجالش را از دست داده است .

                           

نوشته شده در جمعه پنجم خرداد 1391| ساعت 11:6| توسط باران| |


يك شب از چشم تو خواهم باريد

           خوب در خاطر من زنداني است

                               عطش لحظه تنهايي ما

 تو

            همه عشقي و لبريز از آن

                       خوب در خاطر من زنداني است

                                                 ياد آن لحظه كه بر ما باريد

                                                        بغض تنهايي و لبخند سكوت

نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین 1391| ساعت 18:15| توسط باران| |


قالب رايگان وبلاگ پيچك دات نت