از آن هزار خاطر تنها
و در ميان اين همه رويا
منم كه كشتي عمرم
نشسته در غم فردا
صدا ، صداي غربت و درد است
نوا ، نواي خسته زدنياست
بيا ببين كه دل من
نشسته در غم فردا
ميان خاطره تنها ......
در سکوت نامنتهای شب
ستاره را
به نظاره نشستم
و به لبخند تو
دل خوش کردم
و خودم را بر یادت
آویختم
تا همیشه بودن
تا همیشه دیدن را
فریاد زدم
از چشمت
ب
ا
ر
ی
د
م
قطره قطره
چون باران
اینک بهار میرسد از راه بیقرار
اما دلم گرفته ز سرمای روزگار
ای نو گل شکفته به بستان آرزو
بنگر که غم نشسته به سیمای روزگار
من با دلی شکسته ز رویای بی کسی
افتاده ام به دام هیاهوی روزگار
باران آمد
و نغمه هاي سرد زمستان را
بر گونه هاي تب كرده ام
سرود
باران آمد
و طرح لبخندم را
جان دوباره اي بخشيد
دوباره باران
بر جاي جاي بودنم
ب
ا
ر
ي
د
و سايه هاي مردد را
از پيشاني ام
زدود
و چه باران زيباست
آنگاه
كه ميبارد
بر لاي لاي گرم دلتنگي
یکی بود ٬ یکی نبود
زیر گنبد کبود
زیر بوته های یاس
یه جوون نشسته بود
یه جوون نشسته بود
که دلش شسکته بود
با تموم بی کسی
دل به دریا بسته بود
دل به دریا بسته بود
چشم به در نشسته بود
قایق شکستشو
به ستاره بسته بود
یکی بود اما نبود
خاطره از اون جدا
دست بی رحم شبم
میکشیدش تو گلا
یکی بود ٬ دو تا نبود
توی تاریکی شب
با تموم خستگی
دل به دریا بسته بود
دل به دریا بسته بود
توی ساحل شنی
قایق شکستشو
به درختا بسته بود
به درختا بسته بود
خاطرات تلخشو
اونکه هیبت سکوت
دلشو شکسته بود
یکی بود یکی نبود
زیر گنبد کبود
پشت این همه سکوت
یه کبوتر سفید
با پر شکسته
و
یه نگاه خسته بود
۰۰۰دوستاي خوبم نوشته زير تنها متعلق به بنده نيست كه ذهن خلاقي تكميل كننده نوشته هاي سراپا نقص من بوده ، اين دوست خوب اسرار به مخفي بودن اسمش داشت ما هم به رسم احترام اطاعت كرديم :
... شايد تا هيچ وقت
يك روز ابري تا
تا از ميان ابرها سرازير شوم
باران سا
چكه چكه فرو افتم بر پهنه اقيانوس
و از من ، تنها
نقش موج كوچكي
بر خاطره ها بر جاي ماند
شايد
زندگي شعر نيست
اما در شعرم
زندگي را
دوباره خواهم زيست
آنگاه
بر دور دست ترين يادواره ها
به یادت
نقشی ازباران خواهم زد
و زیبا ترین شعرم را
زمزمه خواهم کرد
صبح ٬ نسیم و سایه ای
که در گذر ابر بارانی
تر میشود
آری ٬ آری
باران میبارد
بر خستگی نفسهایم
و میشوید
سایه های مردد را
نسیم میگذرد
بر پهنه مرطوب چهره ام
و خاطره را
پر میدهد
به آسمان نگاهت
(بهروز)
برف می بارید
آن شب
که زمستان را
تو فراخواندی بر خاطر من
و به رسوایی من خوش بودی
و به رویای دلم
که جدا مانده ز تو
و به ابر چشمم
که جدا از تو به من
م
ی
ب
ا
ر
ی
د
خندیدی
برف می بارید
آن شب
که تو رفتی تنها
و من از
هیبت آن تنهایی
بی تو از خاطره ها دور شدم
و تو رفتی
تنها
در شبی سرد و زمستانی
برف میبارد
امشب
و ترا ٬ خاطره را
بر قلبم می بارد
و چه تنهایی
سرد است
وقتی برف
می بارد
بر خاطره ات
و چه تنها خواهم رفت
بی تو و خاطره ات
در شبی سرد و زمستانی
تا رویا
و زمستان گویی
آمده است از راه
تا بسوزاند دل
و بلرزاند ...
