آمدم

     سر بلند و آزاده

                     با فكر تو

        لباس عشق به تن كردم

             آمدم تا كه باشم

                             تا بمانم

       تا دنيا دنياست

                 تا هستم

                  تا هستي

                              ميمانم

   بيرون جهيدم از من بي من

                    رداي ژوليده غم را

                             از تن به در كردم

                           بازوانت را

                                سايباني ساختم

                   بر قلب بيمارم

                          من خسته ام

                           از آن حكايت پوشالي

                                    از روزگار تلخ

                                              سكوت بي حاصل

     من آمدم

    تا كه كه به شب چيره شوم

                                  در كنار تو

    فرياد ميزنم

     فرياد ميزنم

                   هستم

                      آري    من تكيه داده ام

                                        به مهرباني تو

                              تو همچو كوه در پس من ايستاده اي

                      با من بمان

                                  باش

                                    تا كه دنيا هست

                                             تا هستم  

                                             تا هستي

                                                       باش

        اي آفتاب مهربان من

                  اي زيبا ي دلنشين

          مهرت چه بي شمار

                                جانم فداي تو

                   من مرده ي نجابت چشمان خسته ات

                               من يك كلام گمشده

                                              در عشق كهنه ات

                               با من بمان

                       با من بمان

                                   با من بمان

ملالی نیست

جز جدایی

دردی که هر روز

مرا به تو

و تو را به من

نزدیکتر میکند

دوستت دارم را

بر قلبم

حک کرده ام

گذاشته ام

روزی که آمدی

آنرا به تو هدیه کنم

از پس این دلتنگی ها

عاشقانه فریاد میزنم

دوستت دارم

دوستم داشته باش ...

هوا گرم و تب کرده

          به سر شوری دارم

                     دلم تاب ندارد

                        تا کجا باید رفت ؟

نشان عشق از که باید پرسید ؟

                        جوابی نیست ؟

شک ندارم

  که تو میدانی

           گویی جان من

                    روح من

                       عشق من

                     در سینه تو نهفته ست

آسیمه وار

    در آغوشت میکشم

         هر آنزمان که ترا

       در لابلای جنگل انبوه از ستاره

                           پیدا کنم

ستاره امید من

          تو ای همیشه نورانی

                مرا به من برسان

                           بگذار تا جاودانه بمانم

                                     بگذار تا عشقت را

                                                 مهرت را

                                                    در سینه بپرورانم

                                 بگذار عاشقت باشم

                                    تا همیشه عمرم ... 

               پاک کردم

                دوباره نوشتم

                            سودی نداشت ...

                      خوبیت را

                        مهربانیت را

                             صداقتت را

                                   عشقت را

                                     نه میتوان نوشت

                                          نه میتوان سرود

         حال ... اینک

                  نه میدانم چه بگویم

                               نه میدانم چه بنویسم

                                    فقط میدانم که

                                    دوستت دارم

                 آری

                          دوستت دارم  ٬ نه برای امروز

                                      که تا همیشه عمرم ...

                                                      دوستم داشته باش

              از پس آن شب

                                که نور امید را در دلم سوزاند

روحم سپید شد

                  دل به خروش آمد

                                        عاشق شدم

عاشق خنده های غمگینت

                              قطره قطره های مروارید

                                                   که از پس هر خاطره

                                                          از چشمانت سرازیر میشود

چقدر دلم برای تو تنگ میشود

                                دل تو هم تنگ میشود برای من

                                                     میدانم

قلبم نثار مهربانیت

                    ای آشناتر از هر کسی به من

                                                دوستت دارم ٬ بینهایت ...

         بر کویر تب کرده دلم

        گل عشق

                  در دلم شکفت

     و من

           عاشق شدم

                  عاشق

                           قطره قطره باران

             یک روز خسته از دنیا

                              چه بگویم

                                      که از این تغییر بی مقدار

                                                  خسته و افسرده ام

           یک شب به نگاهی عاشق شدم

                                    به دلم خندیدم

من در جواب چراهای دلم

                  سکوت نمودم

                        راه عشق پیمودم

                                درد عشق بر جان خریدم

                                      خاک عشق به دیده نشاندم

                          هر شب از برای دیدارش

                                             تا سحر نخوابیدم

                         سوختم 

                                  ننالیدم

          حال اینک

                       از من

                         خاکستری مانده

                                  که تند باد تنهایی

                                              آن را نیز با خود خواهد برد

     مرا چه پنداشته ای

              مجنونی که در پی لیلی اش

                                           سر به بیابان نهاده

                                       یا عاشقی که از پی عشقش

                                                                ملول و سرگردان است

نمیدانم

               هر چه پنداشته ای

                              و یا هر آنچه انگاشته ای

                                                       باور کن

                                                            مرا

                                                      همین گونه که هستم

من

                سرگشته ای از نفس افتاده

                                  خرامان و سر به زیر

                                                دنبال خودم میگردم

میدانی

         چند وقتی است

                   خودم را گم کرده ام

نمیدانم

             که در کدامین نگاه عاشقانه ات

                                 به عمق رویا فرو رفتم

نمیدانم

          با کدامین کلام مهربانت

                              بغض در  گلویم خشکید

بنگر مرا

                  در این زیبا دنیا

                                تنها و سر گردانم

                                                  باورم کن

                                                        دریاب مرا

                                                              که سخت تنهایم

   در انزوا نشسته ام

                  هاله مه

                      سوز باد

                       نغمه پرنده

                             من

                              باران

                                و یادت که

                                     مرا میسوزد

                                            هر شب

                                             سخت مرا می آزارند

      فکرم مشوش از همه بودنها

                             دیدنها

                             رفتن ها

قلم به دست

        اما

          نه رمق مانده دستانم را

                    نه نایی کلامم را

مینویسم

      چند سطری

        بغضم اشک میشود

                     میچکد

                      خاطره ام خیس میشود

قلم به دست

     در انزوا نشسته ام

             دل تنگ و سر خورده

                      وامانده در کار خویش

                              نمیدانم چه بگویم

                                  نمیدانم

                                 نمیدانم

                             شاید سکوت باید

                                               شاید ...

 تقدیم به مریم عزیزم ...

که دلم سخت خشکیده

حرفهایم در گلو مانده

                     بغض راه گلویم بسته

                                       ببار شاید تو

غبار غم از سیمای من بشویی

                    هر چه هست

                         سخن از بی مهری است

دوباره تنها ماندم

                  سینه از شدت غم میجوشد

             کاش میدانستی

                         از چه رو با تو چنین کردم    کاش

ترسم از مردن نیست

                         اصلا مگر مردن ترس هم دارد

                                              من از تنهایی میترسم

کاش هرگز نه مرا میدیدی

                      نه تو را میدیدم

                            سهم من از همه عشق تو

                                                        تنهایی بود

کاش میدانستم

کاش میدانستم

کاش میدانستم

بغضم گرفته از بازی روزگار

کو محرمی تا که بگریم

               کو همدمی تا که بگویم

                                کو شانه ای تا که بمیرم ؟

دلم گریه میخواهد

هق هق فراوان

دود سیگار 

  نفس    

                من 

                         تباهی

و تویی که نمیشناختمت

              من  از تو شرمگینم

                                رفتن بهانه ای بود

                                                 برای تنها شدن .